Łosiojeleń - Historia wersji

Latro o 13:14, 13 paź 2021

2021-10-13T13:14:36Z

Niara o 09:39, 8 lip 2020

2020-07-08T09:39:41Z

Niara o 09:25, 8 lip 2020

2020-07-08T09:25:30Z

Niara o 09:24, 8 lip 2020

2020-07-08T09:24:48Z

Niara: Utworzono nową stronę "{{Specyfikacja bestii | Łosiojeleń | Jeleniowate |Przyjazne lub neutralne| Roślinożerne |Stepy i lasy liściasteAlarania | Wysoka | File: Bestia_losio..."

2020-07-08T09:24:06Z

Utworzono nową stronę "{{Specyfikacja bestii | Łosiojeleń | Jeleniowate |Przyjazne lub neutralne| Roślinożerne |Stepy i lasy liściasteAlarania | Wysoka | File: Bestia_losio..."

Nowa strona

{{Specyfikacja bestii | Łosiojeleń | Jeleniowate |Przyjazne lub neutralne| Roślinożerne |Stepy i lasy liściaste[[Alaranii|Alarania]] | Wysoka
|
[[File: Bestia_losiojelen.jpg]]
}}

{{Opis bestii | Wygląd =
Na pierwszy rzut oka niezorientowanego w zoologicznych zawiłościach obserwatora zwierząt ten przedstawiciel jeleniowatych będzie ani chybi wzięty za łosia, tyle że o jakoś pokracznie rachitycznie ukształtowanym porożu, zwanym przez myśliwych łopatami, chociaż w tym konkretnym przypadku jest ono bardziej podobne do łyżki stołowej czy też płaskiej chochelki z łosiowym -a jakże- zwieńczeniem na każdym z rogów czy też zagięć.
Zwierzę to bywa umaszczone rozmaicie: nie tylko w odcieniach brązu, beżu, kremu czy -u osobników melanistycznych- czerni oraz śnieżnej bieli albinosów. Nic z tych rzeczy; łosiojeleń, dumnie noszący naukową nazwę Cervalces nadaną mu przez świat uczonych zoologów alariańskich i eravalskich może być ubarwiony zaiste rozmaicie: począwszy od kremów, kości słoniowej czy tzw. żółtego śniegu przez srebrnoszary, żółcienie, pomarańcze czerwienie na granatach czy oberżynie skończywszy. Bardzo rzadko obserwuje się osobniki niebieskawo - myszate, turkusowe czy o barwie malachitu. Najdziwniejsze jednak trafiają się łosiojelenie łaciate jak krowa i obdarzone pręgami na nogach i w okolicach podogonia - zupełnie jak u dzikich osłów. Jednak najrzadszym umaszczeniem jest umaszczenie "tęczowe", jak nazywają się je potocznie. Takie osobniki przybierają kilka, intensywnych barw, przechodzących jedna w drugą. Posiadają też kolorowe poroże. Łosiojeleń, osiągający rozmiary przeciętnego łosia, zrzuca poroże i obydwie płcie posiadają ową ozdobę łepetyny. U samic, zwanych klępami (jak u łosi) jest ono oczywiście mniejsze.

| Odżywianie=
Łosiojeleń - jak niemal każdy przedstawiciel rodziny Cervidae jest roślinożerny. Preferencjami pokarmowymi nie odróżnia się zbytnio od zwyczajnego łosia i podobnie jak on, żre zatrważające ilości zielska. Poza materią roślinną oraz, rzecz jasna, grzybami, które są jego przysmakiem, gatunek ten uwielbia miód, a czasami zlizuje żywicę drzew iglastych. Dziwnym trafem nie imają go się żadne trucizny pochodzenia roślinnego czy grzybowego.

| Zachowanie =
Chociaż z physis przypomina łosia, to zwyczaje stadne dokooptował sobie łosiojeleń od reniferów i ich odmiany, zwanej karibu. W liczebności stad tylko renifer bije ten gatunek na głowę, a wśród współwystępujących z nim kopytnych tylko bizony wydają się być poza zasięgiem.
Zwierz ten występuje na obszarach trawiastych, w rzadkich lasostepach oraz lasach tak liściastych, mieszanych, jak i borach iglastych. W odróżnieniu od łosia, praktycznie nie zapuszcza się na mokradła czy inne tereny podmokłe. szczytem możliwości jest przepłynięcie rzeki czy jeziora wpław tudzież brodzenie w akwenie w poszukiwaniu kłączy tataraku. Poroża zrzucają obydwie płcie pod koniec sezonu godowego. Reszta behawioru jest tak podobna do zachowań łosia oraz stadnych jeleniowatych - głównie reniferów, nie wymaga więc szerszych komentarzy w tym opisie.

| Informacje dodatkowe=
Poroże łosiojeleni jest cennym materiałem rzemieślniczym. Wyrabia się z niego biżuterię, ozdobne klamry do pasków oraz rękojeści broni i sztućców. Porządnie wykonane bibeloty z kości kerwalkesa mogą osiągać ceny porównywalne z końmi bojowymi bądź idealnie ułożonym dzikim kotem do polowania na ptactwo lub małe kopytne.

Zwierzę to da się ułożyć pod wierzch, niektóre ludy doją również klępy, a z uzyskanego mleka wytwarza się specyficzne sery przypominające bryndzę, słony kefir i napój alkoholowy będący czymś w rodzaju kumysu.

Łosiojeleń często łączy się w stada mieszane z piżmowołem leśnym - gatunkiem udomowionym wykorzystywanym przez cywilizacje równie wszechstronnie jak renifer.

Alchemicy i zielarze używają sproszkowanych poroży łosiojeleni o kolorowym umaszczeniu, do mieszanek wspomagających funkcję wątroby. W stężonych proporcjach proszek wymieszany z wodą i ziołami służy jako antidotum na zatrucie alkoholowe.

}}

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
-{{Specyfikacja bestii | Łosiojeleń | Jeleniowate |Przyjazne lub neutralne| Roślinożerne |Stepy i lasy liściaste[[Alaranii|Alarania]] | Wysoka
+{{Specyfikacja bestii | Łosiojeleń | Jeleniowate |Przyjazne lub neutralne| Roślinożerne |Stepy i lasy liściaste [[Alarania|Alaranii]] | Wysoka
+|
 [[File: Bestia_losiojelen.jpg]]
@@ Linia 5: / Linia 5: @@
 {{Opis bestii | Wygląd =
-Na pierwszy rzut oka niezorientowanego w zoologicznych zawiłościach obserwatora zwierząt ten przedstawiciel jeleniowatych będzie ani chybi wzięty za łosia, tyle że o jakoś pokracznie rachitycznie ukształtowanym porożu, zwanym przez myśliwych łopatami, chociaż w tym konkretnym przypadku jest ono bardziej podobne do łyżki stołowej czy też płaskiej chochelki z łosiowym -a jakże- zwieńczeniem na każdym z rogów czy też zagięć. Zwierzę to bywa umaszczone rozmaicie: nie tylko w odcieniach brązu, beżu, kremu czy -u osobników melanistycznych- czerni oraz śnieżnej bieli albinosów. Nic z tych rzeczy; łosiojeleń, dumnie noszący naukową nazwę Cervalces nadaną mu przez świat uczonych zoologów alariańskich i eravalskich może być ubarwiony zaiste rozmaicie: począwszy od kremów, kości słoniowej czy tzw. żółtego śniegu przez srebrnoszary, żółcienie, pomarańcze czerwienie na granatach czy oberżynie skończywszy. Bardzo rzadko obserwuje się osobniki niebieskawo - myszate, turkusowe czy o barwie malachitu. Najdziwniejsze jednak trafiają się łosiojelenie łaciate jak krowa i obdarzone pręgami na nogach i w okolicach podogonia - zupełnie jak u dzikich osłów. Jednak najrzadszym umaszczeniem jest umaszczenie "tęczowe", jak nazywają się je potocznie. Takie osobniki przybierają kilka, intensywnych barw, przechodzących jedna w drugą. Posiadają też kolorowe poroże, które przypomina poroże łosia. Jedynym co w tej sytuacji odróżnia łosiojelenia od łosia, to właśnie kolorowa sierść i kolorowe poroże. Łosiojeleń, osiągający rozmiary przeciętnego łosia, zrzuca poroże i obydwie płcie posiadają ową ozdobę łepetyny. U samic, zwanych klępami (jak u łosi) jest ono oczywiście mniejsze.
+Na pierwszy rzut oka niezorientowanego w zoologicznych zawiłościach obserwatora zwierząt ten przedstawiciel jeleniowatych będzie ani chybi wzięty za łosia, tyle że o jakoś pokracznie rachitycznie ukształtowanym porożu zwanym przez myśliwych łopatami, chociaż w tym konkretnym przypadku jest ono bardziej podobne do łyżki stołowej czy też płaskiej chochelki z łosiowym - a jakże - zwieńczeniem na każdym z rogów czy też zagięć. Zwierzę to bywa umaszczone rozmaicie: nie tylko w odcieniach brązu, beżu, kremu czy - u osobników melanistycznych - czerni oraz śnieżnej bieli albinosów. Nic z tych rzeczy; łosiojeleń dumnie noszący naukową nazwę Cervalces nadaną mu przez świat uczonych zoologów alariańskich i eravalskich może być ubarwiony zaiste rozmaicie: począwszy od kremów, kości słoniowej czy tzw. żółtego śniegu przez srebrnoszary, żółcienie, pomarańcze, czerwienie na granatach czy oberżynie skończywszy. Bardzo rzadko obserwuje się osobniki niebieskawo-myszate, turkusowe czy o barwie malachitu. Najdziwniejsze jednak trafiają się łosiojelenie łaciate jak krowa i obdarzone pręgami na nogach i w okolicach podogonia - zupełnie jak u dzikich osłów. Jednak najrzadszym umaszczeniem jest umaszczenie "tęczowe", jak nazywa się je potocznie. Takie osobniki przybierają kilka intensywnych barw, przechodzących jedna w drugą. Posiadają też kolorowe poroże, które przypomina poroże łosia. Jedynym, co w tej sytuacji odróżnia łosiojelenia od łosia, to właśnie kolorowa sierść i kolorowe poroże. Łosiojeleń, osiągający rozmiary przeciętnego łosia, zrzuca poroże i obydwie płcie posiadają ową ozdobę łepetyny. U samic zwanych klępami (jak u łosi) jest ono oczywiście mniejsze.
 | Odżywianie =
-Łosiojeleń - jak niemal każdy przedstawiciel rodziny Cervidae jest roślinożerny. Preferencjami pokarmowymi nie odróżnia się zbytnio od zwyczajnego łosia i podobnie jak on, żre zatrważające ilości zielska. Poza materią roślinną oraz, rzecz jasna, grzybami, które są jego przysmakiem, gatunek ten uwielbia miód, a czasami zlizuje żywicę drzew iglastych. Dziwnym trafem nie imają go się żadne trucizny pochodzenia roślinnego czy grzybowego.
+Łosiojeleń - jak niemal każdy przedstawiciel rodziny Cervidae - jest roślinożerny. Preferencjami pokarmowymi nie odróżnia się zbytnio od zwyczajnego łosia i podobnie jak on, żre zatrważające ilości zielska. Poza materią roślinną oraz, rzecz jasna, grzybami, które są jego przysmakiem, gatunek ten uwielbia miód, a czasami zlizuje żywicę drzew iglastych. Dziwnym trafem nie imają go się żadne trucizny pochodzenia roślinnego czy grzybowego.
 | Zachowanie =
-Chociaż z physis przypomina łosia, to zwyczaje stadne dokooptował sobie łosiojeleń od reniferów i ich odmiany, zwanej karibu. W liczebności stad tylko renifer bije ten gatunek na głowę, a wśród współwystępujących z nim kopytnych tylko bizony wydają się być poza zasięgiem. Zwierz ten występuje na obszarach trawiastych, w rzadkich lasostepach oraz lasach tak liściastych, mieszanych, jak i borach iglastych. W odróżnieniu od łosia, praktycznie nie zapuszcza się na mokradła czy inne tereny podmokłe. szczytem możliwości jest przepłynięcie rzeki czy jeziora wpław tudzież brodzenie w akwenie w poszukiwaniu kłączy tataraku. Poroża zrzucają obydwie płcie pod koniec sezonu godowego. Reszta behawioru jest tak podobna do zachowań łosia oraz stadnych jeleniowatych - głównie reniferów, nie wymaga więc szerszych komentarzy w tym opisie.
+Chociaż z physis przypomina łosia, to zwyczaje stadne dokooptował sobie łosiojeleń od reniferów i ich odmiany zwanej karibu. W liczebności stad tylko renifer bije ten gatunek na głowę, a wśród współwystępujących z nim kopytnych tylko bizony wydają się być poza zasięgiem. Zwierz ten występuje na obszarach trawiastych, w rzadkich lasostepach oraz lasach tak liściastych, mieszanych, jak i borach iglastych. W odróżnieniu od łosia, praktycznie nie zapuszcza się na mokradła czy inne tereny podmokłe. Szczytem możliwości jest przepłynięcie rzeki czy jeziora wpław tudzież brodzenie w akwenie w poszukiwaniu kłączy tataraku. Poroża zrzucają obydwie płcie pod koniec sezonu godowego. Reszta behawioru jest tak podobna do zachowań łosia oraz stadnych jeleniowatych - głównie reniferów, nie wymaga więc szerszych komentarzy w tym opisie.
 | Informacje dodatkowe =
-Poroże łosiojeleni jest cennym materiałem rzemieślniczym. Wyrabia się z niego biżuterię, ozdobne klamry do pasków oraz rękojeści broni i sztućców. Porządnie wykonane bibeloty z kości kerwalkesa mogą osiągać ceny porównywalne z końmi bojowymi bądź idealnie ułożonym dzikim kotem do polowania na ptactwo lub małe kopytne.
+Poroże łosiojeleni jest cennym materiałem rzemieślniczym. Wyrabia się z niego biżuterię, ozdobne klamry do pasków oraz rękojeści broni i sztućców. Porządnie wykonane bibeloty z kości kerwalkesa mogą osiągać ceny porównywalne z końmi bojowymi bądź idealnie ułożonym, dzikim kotem do polowania na ptactwo lub małe kopytne.
 Zwierzę to da się ułożyć pod wierzch, niektóre ludy doją również klępy, a z uzyskanego mleka wytwarza się specyficzne sery przypominające bryndzę, słony kefir i napój alkoholowy będący czymś w rodzaju kumysu.
-Łosiojeleń często łączy się w stada mieszane z piżmowołem leśnym - gatunkiem udomowionym wykorzystywanym przez cywilizacje równie wszechstronnie jak renifer.
+Łosiojeleń często łączy się w stada mieszane z [[Barabuch|piżmowołem leśnym]] - gatunkiem udomowionym, wykorzystywanym przez cywilizacje równie wszechstronnie, jak renifery.
-Alchemicy i zielarze używają sproszkowanych poroży łosiojeleni o kolorowym umaszczeniu, do mieszanek wspomagających funkcję wątroby. W stężonych proporcjach proszek wymieszany z wodą i ziołami służy jako antidotum na zatrucie alkoholowe.
+Alchemicy i zielarze używają sproszkowanych poroży łosiojeleni o kolorowym umaszczeniu do mieszanek wspomagających funkcję wątroby. W stężonych proporcjach proszek wymieszany z wodą i ziołami służy jako antidotum na zatrucie alkoholowe.
 }}

← poprzednia wersja		Wersja z 09:39, 8 lip 2020
Linia 5:		Linia 5:

	{{Opis bestii \| Wygląd =		{{Opis bestii \| Wygląd =
−	Na pierwszy rzut oka niezorientowanego w zoologicznych zawiłościach obserwatora zwierząt ten przedstawiciel jeleniowatych będzie ani chybi wzięty za łosia, tyle że o jakoś pokracznie rachitycznie ukształtowanym porożu, zwanym przez myśliwych łopatami, chociaż w tym konkretnym przypadku jest ono bardziej podobne do łyżki stołowej czy też płaskiej chochelki z łosiowym -a jakże- zwieńczeniem na każdym z rogów czy też zagięć. Zwierzę to bywa umaszczone rozmaicie: nie tylko w odcieniach brązu, beżu, kremu czy -u osobników melanistycznych- czerni oraz śnieżnej bieli albinosów. Nic z tych rzeczy; łosiojeleń, dumnie noszący naukową nazwę Cervalces nadaną mu przez świat uczonych zoologów alariańskich i eravalskich może być ubarwiony zaiste rozmaicie: począwszy od kremów, kości słoniowej czy tzw. żółtego śniegu przez srebrnoszary, żółcienie, pomarańcze czerwienie na granatach czy oberżynie skończywszy. Bardzo rzadko obserwuje się osobniki niebieskawo - myszate, turkusowe czy o barwie malachitu. Najdziwniejsze jednak trafiają się łosiojelenie łaciate jak krowa i obdarzone pręgami na nogach i w okolicach podogonia - zupełnie jak u dzikich osłów. Jednak najrzadszym umaszczeniem jest umaszczenie "tęczowe", jak nazywają się je potocznie. Takie osobniki przybierają kilka, intensywnych barw, przechodzących jedna w drugą. Posiadają też kolorowe poroże. Łosiojeleń, osiągający rozmiary przeciętnego łosia, zrzuca poroże i obydwie płcie posiadają ową ozdobę łepetyny. U samic, zwanych klępami (jak u łosi) jest ono oczywiście mniejsze.	+	Na pierwszy rzut oka niezorientowanego w zoologicznych zawiłościach obserwatora zwierząt ten przedstawiciel jeleniowatych będzie ani chybi wzięty za łosia, tyle że o jakoś pokracznie rachitycznie ukształtowanym porożu, zwanym przez myśliwych łopatami, chociaż w tym konkretnym przypadku jest ono bardziej podobne do łyżki stołowej czy też płaskiej chochelki z łosiowym -a jakże- zwieńczeniem na każdym z rogów czy też zagięć. Zwierzę to bywa umaszczone rozmaicie: nie tylko w odcieniach brązu, beżu, kremu czy -u osobników melanistycznych- czerni oraz śnieżnej bieli albinosów. Nic z tych rzeczy; łosiojeleń, dumnie noszący naukową nazwę Cervalces nadaną mu przez świat uczonych zoologów alariańskich i eravalskich może być ubarwiony zaiste rozmaicie: począwszy od kremów, kości słoniowej czy tzw. żółtego śniegu przez srebrnoszary, żółcienie, pomarańcze czerwienie na granatach czy oberżynie skończywszy. Bardzo rzadko obserwuje się osobniki niebieskawo - myszate, turkusowe czy o barwie malachitu. Najdziwniejsze jednak trafiają się łosiojelenie łaciate jak krowa i obdarzone pręgami na nogach i w okolicach podogonia - zupełnie jak u dzikich osłów. Jednak najrzadszym umaszczeniem jest umaszczenie "tęczowe", jak nazywają się je potocznie. Takie osobniki przybierają kilka, intensywnych barw, przechodzących jedna w drugą. Posiadają też kolorowe poroże, które przypomina poroże łosia. Jedynym co w tej sytuacji odróżnia łosiojelenia od łosia, to właśnie kolorowa sierść i kolorowe poroże. Łosiojeleń, osiągający rozmiary przeciętnego łosia, zrzuca poroże i obydwie płcie posiadają ową ozdobę łepetyny. U samic, zwanych klępami (jak u łosi) jest ono oczywiście mniejsze.