Latro o 10:51, 13 paź 2021

2021-10-13T10:51:03Z

Niara: Utworzono nową stronę "{{Specyfikacja bestii | Delaine | Jeleniowate | Neutralne | Roślinożerne| Obszary górzyste, oprócz Gór Słonecznych | Wysoka | File: Bestia_delaine.jpg }} {{Op..."

2019-09-14T23:13:12Z

Utworzono nową stronę "{{Specyfikacja bestii | Delaine | Jeleniowate | Neutralne | Roślinożerne| Obszary górzyste, oprócz Gór Słonecznych | Wysoka | File: Bestia_delaine.jpg }} {{Op..."

Nowa strona

{{Specyfikacja bestii | Delaine | Jeleniowate | Neutralne | Roślinożerne| Obszary górzyste, oprócz Gór Słonecznych | Wysoka
|
[[File: Bestia_delaine.jpg]]
}}

{{Opis bestii | Wygląd =
Delaine, zwane sarną atłasową, to gatunek jeleniowatych o niezwykłej, białej okrywie włosowej. Co ciekawe delaine mają grubą i gęstą sierść, zupełnie inaczej niż inne jeleniowate. W większości jest ona śnieżnobiała, natomiast na piersi, przy uszach i szczęce występują kępki w kolorze fiołków, zdarza się to jednak głównie u samic. U saren atłasowych poroże rośnie zarówno u samic, jak i u samców, jest ono jednak stosunkowo małe. Delaine mają długie, podłużne pyski zakończone średniej wielkości różowym, lub fioletowym nosem. Ich oczy są duże, a tęczówki przybierają kolor błękitny, lub fiołkowy. Posiadają niezwykle długie i białe rzęsy okalające oczy. Uszy delaine są podłużne i dość duże. Sarny atłasowe są niewielkie, w kłębie mierzą około 2 - 2,5 stopy. Duże samce maksymalnie osiągają wagę nieco niższą niż jeden centar. U samic podczas ciąży na porożu zaczynają pojawiać się małe wyrostki w kolorze fioletu, które wyglądem do złudzenia przypominają drobne kwiatki. Natomiast u samców podobne wyrostki pojawiają się podczas godów, ale mają one wtedy kolor zielony. Im większe wyrostki, tym samiec jest atrakcyjniejszy. Wyrostki znikają u samic, kiedy kończą karmić młode, a u samców po okresie godowym.
| Odżywianie=
Delaine są roślinożerne, jedzą głównie trawy, zioła, grzyby, czasem młode gałązki drzew i krzewów. Jeśli uda im się dosięgnąć - także owoce. Lubują się szczególnie w jagodach i poziomkach, które zjadają najczęściej razem z liśćmi. Sarna atłasowa nie jest wymagająca, w czasie zimy chętnie pożywi się mchami, porostami, a nawet cienkimi gałązkami. W okresie najgorszych mrozów są w stanie zjeść nawet korę i szyszki.
| Zachowanie =
Sarna atłasowa jest niezwykle płochliwa, jeżeli zwęszy zagrożenie, czy to w postaci humanoida, czy zwierzęcia czmychnie i ukryje się wśród drzew, czy krzewów. Jest to gatunek bardzo nieufny, ponieważ w środowisku naturalnym ma wielu wrogów, jak choćby wilki. Człowiek również jest dla niej zmorą, ze względu na jej bujną, aksamitną, białą okrywę włosową jest celem wielu myśliwych. Żyje w stadach, którym przewodzi najbardziej doświadczona, najsilniejsza, lub najstarsza samica. W niewoli sarna atłasowa nie potrafi się odnaleźć, próby udomowienia tego gatunku jak do tej pory zawsze kończyły się niepowodzeniem. Pojmane delaine najczęściej umierają z powodu stresu związanego z obecnością humanoidów. Niektórzy uczeni twierdzą, że stres powoduje u sarny atłasowej zaburzenia pracy serca i stworzenia te umierają na zawał. Jeśli chodzi o młode osobniki zabrane od matek, lub pojmane w młodym wieku umierają z tęsknoty za pobratymcami, lub, jeśli uda się im przeżyć są apatyczne, zmęczone, śpiące i niechętne do jedzenia. Koniec końców umierają z wycieńczenia organizmu, lub z głodu.

| Informacje dodatkowe=
Sarna atłasowa zamieszkuje terytoria górzyste i lasy je okalające, jeśli chodzi o wspinaczkę dorównuję kozicom górskim. Żeruje najczęściej nad ranem. Charakterystyczne wyrostki u samic, które pojawiają się u nich w okresie ciąży są niezwykle ważne dla humanoidów. Delaine mająca na porożu "kwiatki", jest nietykalna dla myśliwych. Przyniesienie do wioski, czy miasta sarny z wyrostkami oznacza hańbę dla myśliwego, a jeśli jest zrzeszony to dla całego cechu. Istnieje niepisana reguła, że samice w ciąży nie mogą zostać zabite. Na wsiach i w górskich osadach wierzy się, że zabicie sarny atłasowej przy nadziei przynosi nieszczęście na całą wioskę.

}}

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
-{{Specyfikacja bestii | Delaine | Jeleniowate | Neutralne | Roślinożerne| Obszary górzyste, oprócz Gór Słonecznych | Wysoka
+{{Specyfikacja bestii | Delaine | Jeleniowate | Neutralne | Roślinożerne| Obszary górzyste oprócz [[Góry Słoneczne|Gór Słonecznych]] | Wysoka
+|
 [[File: Bestia_delaine.jpg]]
@@ Linia 5: / Linia 5: @@
 {{Opis bestii | Wygląd =
-Delaine, zwane sarną atłasową, to gatunek jeleniowatych o niezwykłej, białej okrywie włosowej. Co ciekawe delaine mają grubą i gęstą sierść, zupełnie inaczej niż inne jeleniowate. W większości jest ona śnieżnobiała, natomiast na piersi, przy uszach i szczęce występują kępki w kolorze fiołków, zdarza się to jednak głównie u samic. U saren atłasowych poroże rośnie zarówno u samic, jak i u samców, jest ono jednak stosunkowo małe. Delaine mają długie, podłużne pyski zakończone średniej wielkości różowym, lub fioletowym nosem. Ich oczy są duże, a tęczówki przybierają kolor błękitny, lub fiołkowy. Posiadają niezwykle długie i białe rzęsy okalające oczy. Uszy delaine są podłużne i dość duże. Sarny atłasowe są niewielkie, w kłębie mierzą około 2 - 2,5 stopy. Duże samce maksymalnie osiągają wagę nieco niższą niż jeden centar. U samic podczas ciąży na porożu zaczynają pojawiać się małe wyrostki w kolorze fioletu, które wyglądem do złudzenia przypominają drobne kwiatki. Natomiast u samców podobne wyrostki pojawiają się podczas godów, ale mają one wtedy kolor zielony. Im większe wyrostki, tym samiec jest atrakcyjniejszy. Wyrostki znikają u samic, kiedy kończą karmić młode, a u samców po okresie godowym.
+Delaine, zwane sarną atłasową, to gatunek jeleniowatych o niezwykłej, białej okrywie włosowej. Co ciekawe, delaine mają grubą i gęstą sierść, zupełnie inaczej niż inne jeleniowate. W większości jest ona śnieżnobiała, natomiast na piersi, przy uszach i szczęce występują kępki w kolorze fiołków, zdarza się to jednak głównie u samic. U saren atłasowych poroże rośnie zarówno u samic, jak i u samców, jest ono jednak stosunkowo małe. Delaine mają długie, podłużne pyski, zakończone średniej wielkości różowym lub fioletowym nosem. Ich oczy są duże, a tęczówki przybierają kolor błękitny lub fiołkowy. Posiadają niezwykle długie i białe rzęsy okalające oczy. Uszy delaine są podłużne i dość duże. Sarny atłasowe są niewielkie, w kłębie mierzą około 2 - 2,5 stopy. Duże samce maksymalnie osiągają wagę nieco niższą niż jeden cetnar. U samic podczas ciąży na porożu zaczynają pojawiać się małe wyrostki w kolorze fioletu, które wyglądem do złudzenia przypominają drobne kwiatki. Natomiast u samców podobne wyrostki pojawiają się podczas godów, ale mają one wtedy kolor zielony. Im większe wyrostki, tym samiec jest atrakcyjniejszy. Wyrostki znikają u samic, kiedy kończą karmić młode, a u samców po okresie godowym.
 | Odżywianie=
 Delaine są roślinożerne, jedzą głównie trawy, zioła, grzyby, czasem młode gałązki drzew i krzewów. Jeśli uda im się dosięgnąć - także owoce. Lubują się szczególnie w jagodach i poziomkach, które zjadają najczęściej razem z liśćmi. Sarna atłasowa nie jest wymagająca, w czasie zimy chętnie pożywi się mchami, porostami, a nawet cienkimi gałązkami. W okresie najgorszych mrozów są w stanie zjeść nawet korę i szyszki.
 | Zachowanie =
-Sarna atłasowa jest niezwykle płochliwa, jeżeli zwęszy zagrożenie, czy to w postaci humanoida, czy zwierzęcia czmychnie i ukryje się wśród drzew, czy krzewów. Jest to gatunek bardzo nieufny, ponieważ w środowisku naturalnym ma wielu wrogów, jak choćby wilki. Człowiek również jest dla niej zmorą, ze względu na jej bujną, aksamitną, białą okrywę włosową jest celem wielu myśliwych. Żyje w stadach, którym przewodzi najbardziej doświadczona, najsilniejsza, lub najstarsza samica. W niewoli sarna atłasowa nie potrafi się odnaleźć, próby udomowienia tego gatunku jak do tej pory zawsze kończyły się niepowodzeniem. Pojmane delaine najczęściej umierają z powodu stresu związanego z obecnością humanoidów. Niektórzy uczeni twierdzą, że stres powoduje u sarny atłasowej zaburzenia pracy serca i stworzenia te umierają na zawał. Jeśli chodzi o młode osobniki zabrane od matek, lub pojmane w młodym wieku umierają z tęsknoty za pobratymcami, lub, jeśli uda się im przeżyć są apatyczne, zmęczone, śpiące i niechętne do jedzenia. Koniec końców umierają z wycieńczenia organizmu, lub z głodu.
+Sarna atłasowa jest niezwykle płochliwa, jeżeli zwęszy zagrożenie czy to w postaci humanoida, czy zwierzęcia, czmychnie i ukryje się wśród drzew czy krzewów. Jest to gatunek bardzo nieufny, ponieważ w środowisku naturalnym ma wielu wrogów, jak choćby wilki. Człowiek również jest dla niej zmorą; ze względu na jej bujną, aksamitną, białą okrywę włosową jest celem wielu myśliwych. Żyje w stadach, którym przewodzi najbardziej doświadczona, najsilniejsza lub najstarsza samica. W niewoli sarna atłasowa nie potrafi się odnaleźć, próby udomowienia tego gatunku jak do tej pory zawsze kończyły się niepowodzeniem. Pojmane delaine najczęściej umierają z powodu stresu związanego z obecnością humanoidów. Niektórzy uczeni twierdzą, że stres powoduje u sarny atłasowej zaburzenia pracy serca i stworzenia te umierają na zawał. Jeśli chodzi o młode osobniki zabrane od matek lub pojmane w młodym wieku, umierają z tęsknoty za pobratymcami, lub, jeśli uda się im przeżyć, są apatyczne, zmęczone, śpiące i niechętne do jedzenia. Koniec końców umierają z wycieńczenia organizmu lub z głodu.
 | Informacje dodatkowe=
-Sarna atłasowa zamieszkuje terytoria górzyste i lasy je okalające, jeśli chodzi o wspinaczkę dorównuję kozicom górskim. Żeruje najczęściej nad ranem. Charakterystyczne wyrostki u samic, które pojawiają się u nich w okresie ciąży są niezwykle ważne dla humanoidów. Delaine mająca na porożu "kwiatki", jest nietykalna dla myśliwych. Przyniesienie do wioski, czy miasta sarny z wyrostkami oznacza hańbę dla myśliwego, a jeśli jest zrzeszony to dla całego cechu. Istnieje niepisana reguła, że samice w ciąży nie mogą zostać zabite. Na wsiach i w górskich osadach wierzy się, że zabicie sarny atłasowej przy nadziei przynosi nieszczęście na całą wioskę.
+Sarna atłasowa zamieszkuje terytoria górzyste i lasy je okalające. Jeśli chodzi o wspinaczkę, dorównuję kozicom górskim. Żeruje najczęściej nad ranem. Charakterystyczne wyrostki u samic, które pojawiają się u nich w okresie ciąży, są niezwykle ważne dla humanoidów. Delaine mająca na porożu "kwiatki", jest nietykalna dla myśliwych. Przyniesienie do wioski czy miasta sarny z wyrostkami oznacza hańbę dla myśliwego, a jeśli jest zrzeszony, to dla całego cechu. Istnieje niepisana reguła, że samice w ciąży nie mogą zostać zabite. Na wsiach i w górskich osadach wierzy się, że zabicie sarny atłasowej przy nadziei przynosi nieszczęście na całą wioskę.
 }}

Delaine - Historia wersji

Latro o 10:51, 13 paź 2021

Niara: Utworzono nową stronę "{{Specyfikacja bestii | Delaine | Jeleniowate | Neutralne | Roślinożerne| Obszary górzyste, oprócz Gór Słonecznych | Wysoka | File: Bestia_delaine.jpg }} {{Op..."