Kukulcan - Historia wersji

Malfo o 13:19, 21 sie 2022

2022-08-21T13:19:06Z

Malfo o 13:18, 21 sie 2022

2022-08-21T13:18:45Z

Malfo o 13:16, 21 sie 2022

2022-08-21T13:16:15Z

Malfo o 13:05, 21 sie 2022

2022-08-21T13:05:16Z

Malfo o 12:57, 21 sie 2022

2022-08-21T12:57:24Z

Niara: Utworzono nową stronę "{{Specyfikacja bestii |Kukulcan| Pradawne|Neutralne| Energia natury|Zachodnie tereny lasu tropikalnego| Jeden przedstawiciel gatunku | File: Bestia_kukulcan.jpg }}..."

2022-08-21T12:20:33Z

Utworzono nową stronę "{{Specyfikacja bestii |Kukulcan| Pradawne|Neutralne| Energia natury|Zachodnie tereny lasu tropikalnego| Jeden przedstawiciel gatunku | File: Bestia_kukulcan.jpg }}..."

Nowa strona

{{Specyfikacja bestii |Kukulcan| Pradawne|Neutralne| Energia natury|Zachodnie tereny lasu tropikalnego| Jeden przedstawiciel gatunku
|
[[File: Bestia_kukulcan.jpg]]
}}

{{Opis bestii | Wygląd =
Niewiele wiadomo o tym, jak naprawdę wygląda Kukulcan, przede wszystkim dlatego, że
gorliwie unika on wszelkich miejsc zasiedlonych przez ludzi. Mieszkańcy południa nie podważają jednak
prawdziwości jego istnienia, a potwierdzenie mają stanowić historie nielicznych osób, którym rzekomo
udało się spotkać tę mityczną istotę. Według ich słów Kukulcan to wysoki na trochę ponad dwadzieścia
trzy stopy wilkopodobny stwór. Utrzymuje postawę ciała zbliżoną do ludzkiej, z tą tylko różnicą, że przy
poruszaniu się częściowo wspiera się przednimi łapami. Wynika to z tego, iż jego ciało poza porastającym
go futrem, posiada wiele narośli w postaci ciężkich skał, a nawet drzew. Roślinność, jak i zwierzęta żyją
w stałej symbiozie z Kukulcanem, tworząc na nim swój własny, mały ekosystem. Co więcej, w niektórych
miejscach, pokrywa go kobierzec ze ściółkowej roślinności oraz liany. Posiada ostre szpony, ociosane z
kamienia oraz silne, tylne łapy, charakteryzujące się specjalnym system korzeni, dzięki którym jest w
stanie wpić się w ziemię i zaczerpnąć z niej energii. Głowa wydaje się mała w perspektywie do zgrubień
na szyi i karku, mimo to ma długi pysk pełne kłów, spiczaste uszy oraz żółte ślepia o spojrzeniu
opisywanym przez świadków jako „łagodnym i sprawiedliwym”. Zwieńczeniem jego wyglądu jest wilczy
ogon, który jako jedyny element jego ciała pozbawiony jest wszelkich narośli.

| Odżywianie =
Kukulcan nie odczuwa głodu w sensie fizycznym. Jedyne pragnienie, jakiego może
doświadczyć, dotyczy zapotrzebowania na energię natury. Wtedy najczęściej kładzie się na podłożu i
pozwala, aby rośliny i zwierzęta zespoiły się z jego ciałem. Podczas pożywania się energią, zasypia na
kilka dni, po to, aby po zakończeniu tego procesu móc funkcjonować w pełni sił przez kolejne tygodnie, a
nawet miesiące.

| Zachowanie =
Kukulcan zaakceptował rolę strażnika dżungli, a zatem przez większość czasu przemierza
odległe tereny i patroluje okolice. Pilnuje, aby natura pozostawała w nienaruszonym ładzie. Stara się
omijać wszelkie zasiedlone miejsca i unikać kontaktu z ludźmi. Zdarza się jednak, że nie uniknie
konfrontacji z tubylcami, czy podróżnymi, zwłaszcza jeśli ci ingerują w środowisko. W ocenie intencji

innych pomaga mu umiejętność czytania myśli oraz aur. Przepędza tych, których uznaje za zagrożenie, a
kiedy ktoś wyda mu się nieszkodliwy, zostawia go i odchodzi. Istnieje również szansa, że zdecyduje się
pomóc w podróży przez dżunglę, ale w takim wypadku napotkana przez niego istota musiałaby w jakiś
sposób wywrzeć na nim wrażenie i uzyskać jego zaufanie. Ponadto to, jako istota zespojona z naturą
Kukulcan reaguje na wszelkie zmiany zachodzące w przyrodzie. Potrafi także reanimować roślinności i
zwierzęta, gdy te znajdują się na granicy ze śmiercią.
| Informacje dodatkowe=
Mieszkańcy południowych lasów tropikalnych wierzą w pewną starą legendę. Jej
geneza sięga, aż do czasów starożytności, kiedy to wszystkie plemiona zamieszkujące te tereny były ze
sobą zjednoczone. Rządził nimi jeden król - Anti'iikusu, zapamiętany jako dobry i sprawiedliwy władca.
Posiadał on dwóch synów Kukulcana i Manauie. Obaj byli do siebie podobni jak dwie krople wody, ale i
charaktery leżały na dwóch przeciwnych biegunach. Od najmłodszych lat pałali do siebie niechęcią, a im
starsi się stawali, tym uczucie to znacznie się pogłębiało. Kukulcan stanowił ideał cnót. Pragnął podążyć
śladami ojca i stać się królem powszechnie szanowanym i uwielbianym. Całe swoje życie poświęcił
przygotowaniom do przejęcia korony, podczas gdy Manauia trwonił czas, oddając się zabawom i
swawolom. Ostatecznie trapiony przez chorobę Anti'iikusu przedwcześnie zmarł, tym samym nie
wybierają swojego następcy. Decyzja należała do ludu, który ostatecznie zdecydował się na Kukulcana.
Manauie z kolei wpadł w szał, gdyż łaknął należnej mu władzy. Pragnął wydrzeć bratu tron i zająć jego
miejsce. W krótkim czasie zebrał swoich zwolenników i zaatakował pałac królewski. Ta zdrada
przysłoniła zdrowy rozsądek Kukulcana. Przyjął wyzwanie Manauii i tak w samym centrum królestwa
rozpętała się krwawa wojna domowa. Trwała ona kilka tygodni, a bracia kompletnie zaślepieni gniewem
nie baczyli na ogromne straty, jakie za sobą pociągnęli. Mieszkańcy w obawie o swoje dalsze losy
składali żarliwe modły, które w końcu zostały wysłuchane. Bogowie postanowili ukarać zawistnych braci.
Oślepili ich, a następnie zamienili w paskudne bestie i wygnali z królestwa. Kukulcan udał się na wschód,
a Manauie na zachód. Od tamtej pory wiedli samotne życie, snując się po dżungli, kompletnie pogrążeni
w żalu i zawiści.
Ostatecznie Kukulcan z czasem zaczął odczuwać wyrzuty sumienia. W swojej karze dopatrywał się
szansy na odkupienie win, dlatego godząc się ze swym losem, postanowił strzec lasu i wszystkich istot go
zamieszkujących.
Pomimo rzezi, jakiej dopuścił się ze swoim bratem, pamięć o księciu Kukulcanie wciąż pozostaje
wiecznie żywa. Nawet jeśli jako władca zawiódł swoich poddanych, to ostatecznie zrehabilitował się w
swej nowej postaci, pragnąc naprawić wyrządzone szkody. Wiele królestw południa uważa go za patrona
dżungli i stworzeń, które ją zamieszkują i umieszcza jego wizerunek na maskach i totemach.

}}

@@ Linia 51: / Linia 51: @@
 swawolom. Ostatecznie trapiony przez chorobę Anti'iikusu przedwcześnie zmarł, tym samym nie
 wybierają swojego następcy. Decyzja należała do ludu, który ostatecznie zdecydował się na Kukulcana.
-[[Manauia|Manauie]] z kolei wpadł w szał, gdyż łaknął należnej mu władzy. Pragnął wydrzeć bratu tron i zająć jego
+[[Manauia|Manauia]] z kolei wpadł w szał, gdyż łaknął należnej mu władzy. Pragnął wydrzeć bratu tron i zająć jego
 miejsce. W krótkim czasie zebrał swoich zwolenników i zaatakował pałac królewski. Ta zdrada
 przysłoniła zdrowy rozsądek Kukulcana. Przyjął wyzwanie [[Manauia|Manauii]] i tak w samym centrum królestwa

@@ Linia 33: / Linia 33: @@
 omijać wszelkie zasiedlone miejsca i unikać kontaktu z ludźmi. Zdarza się jednak, że nie uniknie
 konfrontacji z tubylcami, czy podróżnymi, zwłaszcza jeśli ci ingerują w środowisko. W ocenie intencji
 innych pomaga mu umiejętność czytania myśli oraz aur. Przepędza tych, których uznaje za zagrożenie, a
 kiedy ktoś wyda mu się nieszkodliwy, zostawia go i odchodzi. Istnieje również szansa, że zdecyduje się

@@ Linia 44: / Linia 44: @@
 geneza sięga, aż do czasów starożytności, kiedy to wszystkie plemiona zamieszkujące te tereny były ze
 sobą zjednoczone. Rządził nimi jeden król - Anti'iikusu, zapamiętany jako dobry i sprawiedliwy władca.
-Posiadał on dwóch synów Kukulcana i Manauie. Obaj byli do siebie podobni jak dwie krople wody, ale i
+Posiadał on dwóch synów Kukulcana i [[Manauia|Manauie]]. Obaj byli do siebie podobni jak dwie krople wody, ale i
 charaktery leżały na dwóch przeciwnych biegunach. Od najmłodszych lat pałali do siebie niechęcią, a im
 starsi się stawali, tym uczucie to znacznie się pogłębiało. Kukulcan stanowił ideał cnót. Pragnął podążyć
@@ Linia 51: / Linia 51: @@
 swawolom. Ostatecznie trapiony przez chorobę Anti'iikusu przedwcześnie zmarł, tym samym nie
 wybierają swojego następcy. Decyzja należała do ludu, który ostatecznie zdecydował się na Kukulcana.
-Manauie z kolei wpadł w szał, gdyż łaknął należnej mu władzy. Pragnął wydrzeć bratu tron i zająć jego
+[[Manauia|Manauie]] z kolei wpadł w szał, gdyż łaknął należnej mu władzy. Pragnął wydrzeć bratu tron i zająć jego
 miejsce. W krótkim czasie zebrał swoich zwolenników i zaatakował pałac królewski. Ta zdrada
-przysłoniła zdrowy rozsądek Kukulcana. Przyjął wyzwanie Manauii i tak w samym centrum królestwa
+przysłoniła zdrowy rozsądek Kukulcana. Przyjął wyzwanie [[Manauia|Manauii]] i tak w samym centrum królestwa
 rozpętała się krwawa wojna domowa. Trwała ona kilka tygodni, a bracia kompletnie zaślepieni gniewem
 nie baczyli na ogromne straty, jakie za sobą pociągnęli. Mieszkańcy w obawie o swoje dalsze losy
 składali żarliwe modły, które w końcu zostały wysłuchane. Bogowie postanowili ukarać zawistnych braci.
 Oślepili ich, a następnie zamienili w paskudne bestie i wygnali z królestwa. Kukulcan udał się na wschód,
-a Manauie na zachód. Od tamtej pory wiedli samotne życie, snując się po dżungli, kompletnie pogrążeni
+a [[Manauia|Manauie]] na zachód. Od tamtej pory wiedli samotne życie, snując się po dżungli, kompletnie pogrążeni
 w żalu i zawiści.

@@ Linia 48: / Linia 48: @@
 starsi się stawali, tym uczucie to znacznie się pogłębiało. Kukulcan stanowił ideał cnót. Pragnął podążyć
 śladami ojca i stać się królem powszechnie szanowanym i uwielbianym. Całe swoje życie poświęcił
-przygotowaniom do przejęcia korony, podczas gdy Manauia trwonił czas, oddając się zabawom i
+przygotowaniom do przejęcia korony, podczas gdy [[Manauia|Manauia]] trwonił czas, oddając się zabawom i
 swawolom. Ostatecznie trapiony przez chorobę Anti'iikusu przedwcześnie zmarł, tym samym nie
 wybierają swojego następcy. Decyzja należała do ludu, który ostatecznie zdecydował się na Kukulcana.

@@ Linia 60: / Linia 60: @@
 a Manauie na zachód. Od tamtej pory wiedli samotne życie, snując się po dżungli, kompletnie pogrążeni
 w żalu i zawiści.
 Ostatecznie Kukulcan z czasem zaczął odczuwać wyrzuty sumienia. W swojej karze dopatrywał się
 szansy na odkupienie win, dlatego godząc się ze swym losem, postanowił strzec lasu i wszystkich istot go
 zamieszkujących.
 Pomimo rzezi, jakiej dopuścił się ze swoim bratem, pamięć o księciu Kukulcanie wciąż pozostaje
 wiecznie żywa. Nawet jeśli jako władca zawiódł swoich poddanych, to ostatecznie zrehabilitował się w