Manauia - Historia wersji

Malfo o 20:28, 21 sie 2022

2022-08-21T20:28:47Z

Malfo o 12:56, 21 sie 2022

2022-08-21T12:56:48Z

Malfo o 12:54, 21 sie 2022

2022-08-21T12:54:39Z

Niara: Utworzono nową stronę "{{Specyfikacja bestii |Manauia| Pradawne|Wrogie| Brak|Zachodnie tereny lasu tropikalnego| Jeden przedstawiciel gatunku | File: Bestia_manauia.jpg ‎ }} {{Opis best..."

2022-08-21T12:30:53Z

Utworzono nową stronę "{{Specyfikacja bestii |Manauia| Pradawne|Wrogie| Brak|Zachodnie tereny lasu tropikalnego| Jeden przedstawiciel gatunku | File: Bestia_manauia.jpg ‎ }} {{Opis best..."

Nowa strona

{{Specyfikacja bestii |Manauia| Pradawne|Wrogie| Brak|Zachodnie tereny lasu tropikalnego| Jeden przedstawiciel gatunku
|
[[File: Bestia_manauia.jpg ‎]]
}}

{{Opis bestii | Wygląd =
Przeświadczenie o istnieniu Manauii jest tak samo trwałe jak w przypadku jego brata [[Kukulcan|Kukulcana]].
Tubylcy nie mają wątpliwości co do tego, że potwór żyje gdzieś wśród dzikich ostępów dżungli, nawet
jeśli nikt nigdy nie miał okazji stanąć z nim twarzą w twarz. Wierzy się bowiem, że ci którzy się na niego
natknęli zostali pożarci żywcem. Istnieją jednak ślady jego obecności oraz pojedyncze osoby, zarzekające
się, że miały okazję widzieć go z daleka, jak ten pełzł w dół zbocza, bądź zażywał kąpieli w rzece.
Według ich opisów Manauia jest wielkim, opierzonym wężem, mogącym mierzyć nawet dwadzieścia
pięć stóp długości. Jego łuski posiadają odcień jadeitu, a pióra u skrzydeł i wokół pióropusza odznaczają
się szkarłatnym kolorem, przywodzącym na myśl kolor świeżej krwi. Oczy zaś mienią się groźnym,
ametystowym światłem. Ciało Manauii porastają pnącza oraz kolce, a wewnętrzna strona odznacza się
złotą barwą. Posiada dwie pary skrzydeł ulokowanych bliżej górnej partii tułowia. Skrzydła są szerokie,
lecz ich umiejscowienie, rzadkie upierzenie oraz delikatna budowa czynią z potwora nielota. Elementem
wzbudzającym największą grozę w jego wyglądzie jest głowa o szerokiej paszczy, po brzegi wypełnionej
ostrymi kłami. Wygląd upadłego księcia zwieńcza złota korona, przyozdobiona piórami oraz
kosztownymi klejnotami. Została mu ona nałożona przez bogów w ramach kary, za jego pychę i
chciwość. Królewski pióropusz zaciska się mocno wokół jego głowy, sprawiając ból za każdym razem
gdy ten zechce zbliżyć się do ludzkich osad.

| Odżywianie =
Manauie trawi nienasycony głód i pragnienie. Nieważne ile wody wypije, ani ile jedzenia
uda mu się spożyć, wciąż będzie odczuwał ssący ból trzewi oraz palące pieczenie w przełyku. I mimo, iż
książę już dawno pogodził się z myślą, że już nigdy nie zaspokoi swojego łaknienia to nie czuje żadnych
oporów przed pożeraniem ludzi czy zwierząt. Robi to, gdyż najzwyklej w świecie rozkoszuje się strachem
swoich ofiar.

| Zachowanie =
Imię księcia budzi powszechny strach. Wszyscy mieszkańcy wschodniej części lasu
deszczowego, znają legendę i wiedzą jak okrutny był książę Manauia, który zyskując wężową postać stał

się jeszcze bardziej groźny i nieprzewidywalny. Nie mogąc zostać władcą, gdy był człowiekiem,
zdecydował się podporządkować sobie istoty żyjące w dżungli w ciele potwora. Z tego względu prowadzi
samotny tryb życia, gdyż wszystkie żywe stworzenia uciekają przed nim w popłochu. Porusza się po
stałych szlakach, które należą do części jego terytorium. Miejsce szczególnie uczęszczane przez Manauie
nazywane jest prze tubylców „Doliną Krwi”. Obszar ten ciągnie się niedaleko największej rzeki i
uznawany jest za martwy punkt całej puszczy. Kiedy przekroczy się jego granice wydaje się jakby czas
się tam zatrzymał. W okolicy nie uświadczy się żadnej żywej istoty, a wokół panuje tylko zatrważająca
cisza. Nazwa wzięła się od krwi wpływającej do rzeki. Należy ona do samego Manaui, który w sezonie
intensywnych monsunów zaczyna pocić się krwią. Wynika to z jego dużej wrażliwości na nagłe zmiany
pogodowe. Mieszkańcy dżungli dopatrują się w tym jednak głębszej symboliki, jakoby upuszczana krew
księcia miała być wywoływana ogromnym cierpieniem jakim nieustannie odczuwa. Dodatkowo uważa
się ją za przeklętą, a kontakt z nią gwarantuje zesłaniem straszliwej klątwy.

| Informacje dodatkowe=
Istnieje legenda o Manaui i jego bracie. Jej geneza sięga, aż do czasów
starożytności, kiedy to wszystkie plemiona zamieszkujące te tereny były ze sobą zjednoczone. Rządził
nimi jeden król - Anti'iikusu, zapamiętany jako dobry i sprawiedliwy władca. Posiadał on dwóch synów
[[Kukulcan|Kukulcana]] i Manauie. Obaj byli do siebie podobni jak dwie krople wody, ale ich charaktery leżały na
dwóch przeciwnych biegunach. Od najmłodszych lat pałali do siebie niechęcią, a im starsi się stawali tym
uczucie to znacznie się pogłębiało. Manauia był bezczelnym i aroganckim księciem. Nie liczył się z
nikim, a wszystko czego pragnął zdobywał siłą. Podczas gdy czas spędzał na zabawie i uciechach jego
brat bliźniak [[Kukulcan]] uczył się jak stać się dobrym władcą. Ostatecznie trapiony przez chorobę
Anti'iikusu przedwcześnie zmarł, tym samym nie wybierając swojego następcy. Decyzja należała do ludu,
który zdecydował się na [[Kukulcan|Kukulcana]]. Manauie wpadł w szał, gdyż łaknął należnej mu władzy. Pragnął
wydrzeć bratu tron i zająć jego miejsce. W krótkim czasie zebrał grupę swoich zwolenników i zaatakował
pałac królewski. Ta zdrada przysłoniła zdrowy rozsądek [[Kukulcan|Kukulcana]]. Przyjął wyzwanie Manauii i tak w
samym centrum królestwa rozpętała się krwawa wojna domowa. Trwała ona kilka tygodni, a bracia
kompletnie zaślepieni gniewem nie baczyli na ogromne straty jakie za sobą pociągnęli. Mieszkańcy w
obawie o swoje dalsze losy składali żarliwe modły, które w końcu zostały wysłuchane. Bogowie
postanowili ukarać zawistnych braci. Oślepili ich, a następnie zamienili w paskudne bestie i wygnali z
królestwa. [[Kukulcan]] udał się na wschód, a Manauia na zachód. Od tamtej pory wiedli samotne życie,
snując się po dżungli, kompletnie pogrążeni w żalu i zawiści.
Manauia nigdy nie pogodził się ze swym losem i nie zgodził się zostać strażnikiem. Fakt tego że
ostatecznie nie pokonał swojego brata pogrążył go w wyniszczającej furii. W końcu zatracił pozostałości
swojego człowieczeństwa, pozwalając, aby żal i wściekłość w zupełności pochłonęły jego myśli.
Nowa, wężowa postać Manaui uznawana jest za symbol nieszczęścia, wojny i krwi, a napotkanie jego
śladów podczas przeprawy przez dżunglę uznawane są jako zły omen.
Królestwa zamieszkujące wschodnią część lasu tropikalnego posiadają żal do swoich sąsiadów z
zachodniej strony, których strażnikiem stał się książę [[Kukulcan]]. Manauia natomiast, zamiast pogodzić się
ze swoją rolą strażnika, wciąż sieje postrach i terror. Z czasem jednak tubylcy nauczyli się żyć z
towarzyszącą im obawą o napotkanie węża w czasie przeprawy przez dżunglę. Wiedzą, w których
miejscach przebywa najczęściej i jakimi szlakami się przemieszcza. Starają się również dzielić tymi
informacjami z podróżnikami przybywającymi z zewnątrz, lecz ci nie zawsze wierzą w historie o
potworze. Wielu badaczy, archeologów, czy łowców skarbów nie wróciło już ze swych wypraw, gdy
zapuścili się na terytorium Manaui, lekceważąc jego złą sławę.

}}

@@ Linia 31: / Linia 31: @@
 | Zachowanie =
-Imię księcia budzi powszechny strach. Wszyscy mieszkańcy wschodniej części lasu
+Imię księcia budzi powszechny strach. Wszyscy mieszkańcy zachodniej części lasu
 deszczowego, znają legendę i wiedzą jak okrutny był książę Manauia, który zyskując wężową postać stał się jeszcze bardziej groźny i nieprzewidywalny. Nie mogąc zostać władcą, gdy był człowiekiem,
 zdecydował się podporządkować sobie istoty żyjące w dżungli w ciele potwora. Z tego względu prowadzi

@@ Linia 64: / Linia 64: @@
 królestwa. [[Kukulcan]] udał się na wschód, a Manauia na zachód. Od tamtej pory wiedli samotne życie,
 snując się po dżungli, kompletnie pogrążeni w żalu i zawiści.
 Manauia nigdy nie pogodził się ze swym losem i nie zgodził się zostać strażnikiem. Fakt tego że
 ostatecznie nie pokonał swojego brata pogrążył go w wyniszczającej furii. W końcu zatracił pozostałości
@@ Linia 69: / Linia 70: @@
 Nowa, wężowa postać Manaui uznawana jest za symbol nieszczęścia, wojny i krwi, a napotkanie jego
 śladów podczas przeprawy przez dżunglę uznawane są jako zły omen.
 Królestwa zamieszkujące wschodnią część lasu tropikalnego posiadają żal do swoich sąsiadów z
 zachodniej strony, których strażnikiem stał się książę [[Kukulcan]]. Manauia natomiast, zamiast pogodzić się