Melkhii - Historia wersji

Latro o 14:42, 21 maj 2021

2021-05-21T14:42:23Z

Latro o 14:39, 21 maj 2021

2021-05-21T14:39:20Z

Niara o 15:19, 18 maj 2020

2020-05-18T15:19:25Z

Niara: Utworzono nową stronę "{{Specyfikacja bestii | Melkhii| Jaszczurkowate| Przyjazne lub neutralne | Roślino i owadożerne| Niziny i lasy całej Alaranii/Alarania | Średnia | File: Bestia..."

2020-05-18T15:15:32Z

Utworzono nową stronę "{{Specyfikacja bestii | Melkhii| Jaszczurkowate| Przyjazne lub neutralne | Roślino i owadożerne| Niziny i lasy całej Alaranii/Alarania | Średnia | File: Bestia..."

Nowa strona

{{Specyfikacja bestii | Melkhii| Jaszczurkowate| Przyjazne lub neutralne | Roślino i owadożerne| Niziny i lasy całej [[Alaranii/Alarania]] | Średnia
|
[[File: Bestia_Melkhii.jpg]]
}}

{{Opis bestii | Wygląd =
Melkhii to jaszczurki z rodziny kameleonów, lecz znacznie od nich mniejsze. Przeciętny przedstawiciel tego gatunku, jest niewiele większy od kolibra. Ich ciała pokryte są jasnoróżowymi łuskami, które z wiekiem częściowo ciemnieją na kończynach, grzbiecie i głowie, tworząc rozmaite wzory. W pełni dorosłe osobniki można poznać po mięsistych, skierowanych do tyłu wyrostkach, wyrastających z przodu głowy i na karku. Mają drobne nozdrza i stosunkowo duże, okrągłe oczy, najczęściej o tęczówce w odcieniach brązu. Charakterystyczne są ich paszcze, całkowicie pozbawione zębów, o workowatym podgardlu, w którym to spoczywa ich język, mogący osiągać nawet dwukrotność ich ciała. Języki Melkhii to ich główna broń, dzięki której zdobywają pożywienie. Polują podobnie, jak ich kuzyni kameleony, wystrzeliwując pokryty kleistą śliną język w stronę owada, bądź kwiatu. Choć mają krótkie łapki zakończone czarnymi, tępymi pazurkami, to rzadko ich używają, przemieszczają się głównie za pomocą dwóch par przezroczystych, owadzich skrzydeł, podobnych do tych, które mają ważki, zawsze podwijając przy tym pod siebie swój krótki ogon.
| Odżywianie=
Melkhii odżywiają się głównie słodkim, kwiatowym nektarem, dzięki czemu są równie dobrymi zapylaczami co pszczoły. Przenosząc na swym języku roślinny pyłek, pomagają w rozrastaniu się pól kwiatowych i innych roślin, jednakże zbyt ich duża, niekontrolowana populacja może niestety zagrozić pożytecznym owadom, bowiem jaszczurki te uzupełniają swą dietę właśnie o pszczoły, złotooki, czy biedronki.
| Zachowanie =
Priorytetem tych jaszczurek jest jedzenie; przez bardzo szybki metabolizm są zmuszone do pobierania dużej ilości pokarmu, więc przez większość dna skupiają się głównie na tym. Są także dosyć ciekawskie, potrafią zbliżyć się do obiektu, który je zainteresuje i obmacać go językiem, często jednak po zorientowaniu się, że nie mogą czegoś zjeść bądź nie jest to słodkie, wracają do swoich zajęć. Rozdrażnione zaczynają dosyć głośno buczeć i rozpędzając się w locie do sporej prędkości, gwałtownie uderzają całą swą masą, agresywnie atakując. Pojedynczy Melkhii nie stanowi zagrożenia, jednakże cały ich rój, mogący liczyć sobie nawet do kilkunastu osobników, może mocno uprzykrzyć życie.

| Informacje dodatkowe=
Melkhii żyją przede wszystkim dziko, nie hoduje się ich, jak pszczoły, bowiem nie produkują miodu, ani wosku. Jednakże niektórzy stawiają małe, drewniane ule w swych ogrodach, bądź przygotowują dziuple, w których Melkhii ochoczo się osiedlają. Zapewniają sobie dzięki temu walory estetyczne, jak i ochronę przed szkodnikami. Uczeni także wielokrotnie badali ten gatunek, lecz do dziś nie potrafią odpowiedzieć na pytanie, jak tak mikre, delikatne skrzydełka o zbyt małej powierzchni, potrafią unieść te pękate ciałka.

}}

@@ Linia 13: / Linia 13: @@
 | Informacje dodatkowe=
 Melkhii żyją przede wszystkim dziko; nie hoduje się ich jak pszczoły, bowiem nie produkują miodu ani wosku. Jednakże niektórzy stawiają małe, drewniane ule w swych ogrodach, bądź przygotowują dziuple, w których Melkhii ochoczo się osiedlają. Zapewniają sobie dzięki temu walory estetyczne jak i ochronę przed szkodnikami.
 Uczeni wielokrotnie badali ten gatunek, lecz do dziś nie potrafią odpowiedzieć na pytanie, jak tak mikre, delikatne skrzydełka o zbyt małej powierzchni potrafią unieść te pękate ciałka.
 }}

@@ Linia 5: / Linia 5: @@
 {{Opis bestii | Wygląd =
-Melkhii to jaszczurki z rodziny kameleonów, lecz znacznie od nich mniejsze. Przeciętny przedstawiciel tego gatunku, jest niewiele większy od kolibra. Ich ciała pokryte są jasnoróżowymi łuskami, które z wiekiem częściowo ciemnieją na kończynach, grzbiecie i głowie, tworząc rozmaite wzory. W pełni dorosłe osobniki można poznać po mięsistych, skierowanych do tyłu wyrostkach, wyrastających z przodu głowy i na karku. Mają drobne nozdrza i stosunkowo duże, okrągłe oczy, najczęściej o tęczówce w odcieniach brązu. Charakterystyczne są ich paszcze, całkowicie pozbawione zębów, o workowatym podgardlu, w którym to spoczywa ich język, mogący osiągać nawet dwukrotność ich ciała. Języki Melkhii to ich główna broń, dzięki której zdobywają pożywienie. Polują podobnie, jak ich kuzyni kameleony, wystrzeliwując pokryty kleistą śliną język w stronę owada, bądź kwiatu. Choć mają krótkie łapki zakończone czarnymi, tępymi pazurkami, to rzadko ich używają, przemieszczają się głównie za pomocą dwóch par przezroczystych, owadzich skrzydeł, podobnych do tych, które mają ważki, zawsze podwijając przy tym pod siebie swój krótki ogon.
+Melkhii to jaszczurki z rodziny kameleonów lecz znacznie od nich mniejsze. Przeciętny przedstawiciel tego gatunku jest niewiele większy od kolibra. Ich ciała pokryte są jasnoróżowymi łuskami, które z wiekiem częściowo ciemnieją na kończynach, grzbiecie i głowie, tworząc rozmaite wzory. W pełni dorosłe osobniki można poznać po mięsistych, skierowanych do tyłu wyrostkach wyrastających z przodu głowy i na karku. Mają drobne nozdrza i stosunkowo duże, okrągłe oczy najczęściej o tęczówce w odcieniach brązu. Charakterystyczne są ich paszcze całkowicie pozbawione zębów, o workowatym podgardlu, w którym to spoczywa ich język mogący osiągać nawet dwukrotną długość ich ciała. Języki Melkhii to ich główna broń, dzięki której zdobywają pożywienie. Polują podobnie jak ich kuzyni, kameleony, wystrzeliwując pokryty kleistą śliną język w stronę owada bądź kwiatu. Choć mają krótkie łapki zakończone czarnymi, tępymi pazurkami, to rzadko ich używają, przemieszczają się głównie za pomocą dwóch par przezroczystych, owadzich skrzydeł, podobnych do tych, które mają ważki, zawsze podwijając przy tym pod siebie swój krótki ogon.
 | Odżywianie=
-Melkhii odżywiają się głównie słodkim, kwiatowym nektarem, dzięki czemu są równie dobrymi zapylaczami co pszczoły. Przenosząc na swym języku roślinny pyłek, pomagają w rozrastaniu się pól kwiatowych i innych roślin, jednakże zbyt ich duża, niekontrolowana populacja może niestety zagrozić pożytecznym owadom, bowiem jaszczurki te uzupełniają swą dietę właśnie o pszczoły, złotooki, czy biedronki.
+Melkhii odżywiają się głównie słodkim, kwiatowym nektarem, dzięki czemu są równie dobrymi zapylaczami co pszczoły. Przenosząc na swym języku roślinny pyłek, pomagają w rozrastaniu się pól kwiatowych i innych roślin, jednakże zbyt ich duża, niekontrolowana populacja może niestety zagrozić pożytecznym owadom, bowiem jaszczurki te uzupełniają swą dietę właśnie o pszczoły, złotooki czy biedronki.
 | Zachowanie =
-Priorytetem tych jaszczurek jest jedzenie; przez bardzo szybki metabolizm są zmuszone do pobierania dużej ilości pokarmu, więc przez większość dna skupiają się głównie na tym. Są także dosyć ciekawskie, potrafią zbliżyć się do obiektu, który je zainteresuje i obmacać go językiem, często jednak po zorientowaniu się, że nie mogą czegoś zjeść bądź nie jest to słodkie, wracają do swoich zajęć. Rozdrażnione zaczynają dosyć głośno buczeć i rozpędzając się w locie do sporej prędkości, gwałtownie uderzają całą swą masą, agresywnie atakując. Pojedynczy Melkhii nie stanowi zagrożenia, jednakże cały ich rój, mogący liczyć sobie nawet do kilkunastu osobników, może mocno uprzykrzyć życie.
+Priorytetem tych jaszczurek jest jedzenie; za sprawą bardzo szybkiego metabolizmu są zmuszone do pobierania dużej ilości pokarmu, więc przez większość dnia skupiają się głównie na tym. Są także dosyć ciekawskie, potrafią zbliżyć się do obiektu, który je zainteresuje i obmacać go językiem. Często jednak po zorientowaniu się, że nie mogą czegoś zjeść, bądź nie jest to słodkie, wracają do swoich zajęć. Rozdrażnione zaczynają dosyć głośno buczeć i rozpędzając się w locie do sporej prędkości, gwałtownie uderzają całą swą masą, agresywnie atakując. Pojedynczy Melkhii nie stanowi zagrożenia, jednakże cały ich rój, mogący liczyć sobie nawet do kilkunastu osobników, potrafi mocno uprzykrzyć życie.
 | Informacje dodatkowe=
-Melkhii żyją przede wszystkim dziko, nie hoduje się ich, jak pszczoły, bowiem nie produkują miodu, ani wosku. Jednakże niektórzy stawiają małe, drewniane ule w swych ogrodach, bądź przygotowują dziuple, w których Melkhii ochoczo się osiedlają. Zapewniają sobie dzięki temu walory estetyczne, jak i ochronę przed szkodnikami. Uczeni także wielokrotnie badali ten gatunek, lecz do dziś nie potrafią odpowiedzieć na pytanie, jak tak mikre, delikatne skrzydełka o zbyt małej powierzchni, potrafią unieść te pękate ciałka.
+Melkhii żyją przede wszystkim dziko; nie hoduje się ich jak pszczoły, bowiem nie produkują miodu ani wosku. Jednakże niektórzy stawiają małe, drewniane ule w swych ogrodach, bądź przygotowują dziuple, w których Melkhii ochoczo się osiedlają. Zapewniają sobie dzięki temu walory estetyczne jak i ochronę przed szkodnikami.
 }}

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
-{{Specyfikacja bestii | Melkhii| Jaszczurkowate| Przyjazne lub neutralne | Roślino i owadożerne| Niziny i lasy całej [[Alaranii/Alarania]] | Średnia
+{{Specyfikacja bestii | Melkhii| Jaszczurkowate| Przyjazne lub neutralne | Roślino i owadożerne| Niziny i lasy całej [[Alarania|Alaranii]] | Średnia
+|
 [[File: Bestia_Melkhii.jpg]]