<?xml version="1.0"?>
<feed xmlns="http://www.w3.org/2005/Atom" xml:lang="pl">
	<id>https://grymuar.granica-pbf.pl/index.php?action=history&amp;feed=atom&amp;title=Tarpaniec_Nied%C5%BAwiedzi</id>
	<title>Tarpaniec Niedźwiedzi - Historia wersji</title>
	<link rel="self" type="application/atom+xml" href="https://grymuar.granica-pbf.pl/index.php?action=history&amp;feed=atom&amp;title=Tarpaniec_Nied%C5%BAwiedzi"/>
	<link rel="alternate" type="text/html" href="https://grymuar.granica-pbf.pl/index.php?title=Tarpaniec_Nied%C5%BAwiedzi&amp;action=history"/>
	<updated>2026-05-07T12:11:12Z</updated>
	<subtitle>Historia wersji tej strony wiki</subtitle>
	<generator>MediaWiki 1.34.1</generator>
	<entry>
		<id>https://grymuar.granica-pbf.pl/index.php?title=Tarpaniec_Nied%C5%BAwiedzi&amp;diff=3724&amp;oldid=prev</id>
		<title>Niara: Utworzono nową stronę &quot;{{Specyfikacja bestii | Tarpaniec Niedźwiedzi | Koniowate|Przyjazne do neutralnego |Jajo/Duszożerne |Wyżyna Alajska| Wysoka | File: Bestia_tarpaniec_niedzwiedzi...&quot;</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="https://grymuar.granica-pbf.pl/index.php?title=Tarpaniec_Nied%C5%BAwiedzi&amp;diff=3724&amp;oldid=prev"/>
		<updated>2021-02-24T23:26:52Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;Utworzono nową stronę &amp;quot;{{Specyfikacja bestii | Tarpaniec Niedźwiedzi | Koniowate|Przyjazne do neutralnego |Jajo/Duszożerne |&lt;a href=&quot;/index.php?title=Wy%C5%BCyna_Alajska&amp;amp;action=edit&amp;amp;redlink=1&quot; class=&quot;new&quot; title=&quot;Wyżyna Alajska (strona nie istnieje)&quot;&gt;Wyżyna Alajska&lt;/a&gt;| Wysoka | File: Bestia_tarpaniec_niedzwiedzi...&amp;quot;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;b&gt;Nowa strona&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;div&gt;{{Specyfikacja bestii | Tarpaniec Niedźwiedzi | Koniowate|Przyjazne do neutralnego |Jajo/Duszożerne |[[Wyżyna Alajska]]| Wysoka&lt;br /&gt;
|&lt;br /&gt;
[[File: Bestia_tarpaniec_niedzwiedzi.jpg]]&lt;br /&gt;
}}&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
{{Opis bestii | Wygląd = &lt;br /&gt;
Pokrojem zwierzę to przypomina rasy koni pociągowych znane ze środkowo- i zachodnioalarańskich pejzaży. Posiada również charakterystyczne dla nich rozmiary - mierzy w kłębie ~8,4-~10,1 stopy (2,5-3 m) przy słusznej wadze ~37-~49 cetnarów  (1,5-2 t). Tarpaniec niedźwiedzi, bo taką nazwę nadali mu [[Tarianie]] pospołu z [[Naturianie|naturianami]] i [[Zmiennokształtni|zmiennokształtnymi]] zamieszkującymi [[Wyżyna Alajska|Wyżynę Alajską]], a świat naukowy [[Alarianie|Alarian]] opatrzył to majestatyczne zwierzę terminem Equus alaiensis, co oznacza konia alajskiego. Umaszczenie tarpańców bywa albo bułane z kasztanowatymi lub myszatymi wzorkami na karku, łopatkach i zadzie bądź myszate o ciapkach siwej sierści. Te olbrzymy dożywają do pięciuset lat - zapewne ma na to wpływ naturiańskie pochodzenie i typ preferowanego pokarmu.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
| Odżywianie= &lt;br /&gt;
Ten majestatyczny zwierz przede wszystkim żeruje na duchach, które nie wiedzieć czemu nie wybrały się w podróż do Krainy Wiecznych Łowów. Szczególnie upodobał sobie szkodniki wnikające przedstawicielom ras rozumnych do marzeń sennych i to zarówno eterycznych [[Nieumarli|nieumarłych]], jak i demonicznej natury zwierzęta, które uciekły z planów zamieszkiwanych przez demony (np. z [[Otchłani]]). Tarpańce zjadają także jaja, miód oraz propolis, lecz stanowią one tylko uzupełnienie ich codziennego jadłospisu.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
| Zachowanie = &lt;br /&gt;
Koń tego gatunku przemierza [[Wyżyna Alajska|Wyżynę Alajską]] w tabunach przekraczających niekiedy sto osobników. Ogiery nie wykazują wobec siebie agresji, toteż przebywają w stadzie tak długo, jak tylko chcą. Tarpańce w obliczu zagrożenia nie uciekają, gdzie pieprz rośnie, lecz walczą. Używają do tego potężnych kopyt, łbów oraz zębów. Rytuały godowe tego olbrzymiego konia nie należą do skomplikowanych. Ogiery wpierw szczerzą na siebie kły, stają dęba, wzniecają w powietrze tumany kurzu, głośno przy tym rżąc, wrzeszcząc i szczekając, a czasami nawet skowycząc. Ostatni odgłos jest tak smutny i przerażający zarazem, iż nadano mu nazwę jęku dogorywającego. Po tych popisach następuje gonitwa po bezdrożach, a gdy i to zawiedzie, bój na kopyta i łby. Po ciąży trwającej półtora roku do dwóch lat klacz rodzi od jednego do trzech źrebiąt, którymi opiekuje się cała rodzina.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
| Informacje dodatkowe= &lt;br /&gt;
Tarpaniec niedźwiedzi został oswojony przez mieszkańców [[Wyżyna Alajska|Wyżyny Alajskiej]]: [[Ludzie|ludzi]], [[Minotaury|minotaurów]] oraz kocich i psich [[Zmiennokształtni|zmiennokształtnych]]. Jest to bodaj jedyny koń, który z powodzeniem może utrzymać pled lub siodło wraz z dojrzałym [[Minotaury|minotaurem]], a ten -wiadomo- swoje przecież ważyć musi. Widok na [[Wyżyna Alajska|Wyżynie]] minotaurzych jeźdźców nie należy do rzadkości, a wręcz przeciwnie niemal każdy [[Minotaury|minotaur]] pragnie mieć wierzchowca, na którym może przemierzać okoliczne bezdroża. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Istnieje wiele [[Tarianie|tariańskich]] legend, które każdy szaman przekazuje swoim potomkom, a cała społeczność wysłuchuje później ich opowieści przy ognisku zwanym Wielkim Ogniem. Wedle jednej z nich pierwsze tarpańce stworzyła Natura na błagalne prośby, które gardłowym zaśpiewem dniami, wieczorami i nocami zanosił niejaki Tashunka Wayúhi (Gromiący Koń), prawdopodobnie pierwszy z szamanów [[Tarianie|tariańskich]], o którym zachował się jakikolwiek ślad w twórczości plemiennej. Tworzące się plemię miało podówczas nie lada orzech do zgryzienia, a mianowicie powtarzające się ataki eterycznych nieumarłych, którzy każdego nowiu wnikali w sny śpiących wojowników, powodując po przebudzeniu szaleństwo lub śmierć. Wydawało się, iż sprawa była dla ludzi stracona, jednak dzielny szaman wyjrzał ze swego tipi i zobaczył wybłagane wierzchowce. Natychmiast podszedł do jednego z nich, ogiera maści niemal tarantowatej, którego nazwał Duchem. Zwierzę pozwoliło mu się oswoić, a następnej nocy w nowiu nieumarły znów zaatakował. Współplemieńcy wezwali szamana, a ten wraz z wierzchowcem wszedł do świata snu wojownika, będącego ofiarą dziwnej klątwy (jak wtedy myślano). Okazało się, że szaleństwo na wojowników sprowadza nie klątwa czy choroba, lecz duch [[Liche|lisza]], którego zasuszone ciało pogrzebano w kurhanie ukrytym gdzieś między pagórkami na [[Wyżyna Alajska|Wyżynie Alajskiej]]. Po dłuższym starciu, koń pożarł nieumarłego, w wyniku czego stał się blady niczym śmierć z ledwie tylko widocznymi plamkami na ciele. Następnie wraz z szamanem opuścili nocne marzenia wojownika, który obudził się zaraz potem cały i zdrów. Następnego dnia szaman wyruszył w podróż dookoła [[Wyżyna Alajska|Wyżyny]], by usypać solny krąg, zabezpieczający Ojczyznę swego plemienia przed [[Nieumarli|nieumarłymi]] wszetecznikami z zewnątrz. Gdy tylko wrócił, ukończywszy zadanie, plemię wyprawiło wielki festyn na jego cześć, a potem żył wraz z wiernym Duchem w pełni chwały, pomagając każdemu, kto tylko potrzebował pomocy czy duchowego wsparcia przez kilka dekad, by nagle zniknąć z areny dziejów. Krążą słuchy, iż Wielki Łapiduch (jak przezwano Gromiącego Konia), który to przydomek potomni skrócili po wiekach do Wielkiego Ducha, nadal przemierza [[Wyżyna Alajska|Wyżynę]] i okolice na swym bladowłosym rumaku, wyciągając do potrzebujących pomocną dłoń. Niestety, solny krąg z czasem zbladł i przepuszcza eterycznych wędrowców, jednak cywilizacje [[Wyżyna Alajska|Wyżyny]] nie są już skazane na łaskę i niełaskę [[Prasmok|Prasmoka]] lub losu. Dar Natury - duszożerny koń czuwa, by żaden eteryczny byt: demon bądź nieumarły nie zakłócił spokoju żyjącym.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
  &lt;br /&gt;
}}&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>Niara</name></author>
		
	</entry>
</feed>