Niara o 13:43, 8 lut 2021

2021-02-08T13:43:42Z

Niara: Utworzono nową stronę "{| style="float:right; max-width: 360px;" | {{Specyfikacja bestii | Wisieniec Rafgarski| Koniowate| Przyjazne lub neutralne| Owoco/Kwiato/Zapacho/Minerałożerne/Samoży..."

2021-02-08T13:36:58Z

Utworzono nową stronę "{| style="float:right; max-width: 360px;" | {{Specyfikacja bestii | Wisieniec Rafgarski| Koniowate| Przyjazne lub neutralne| Owoco/Kwiato/Zapacho/Minerałożerne/Samoży..."

Nowa strona

{| style="float:right; max-width: 360px;"
|
{{Specyfikacja bestii | Wisieniec Rafgarski| Koniowate| Przyjazne lub neutralne| Owoco/Kwiato/Zapacho/Minerałożerne/Samożywne| Zachód | Wysoka
|
[[File: Bestia_wisieniec_rafgarski.jpg]]}}
|}

{{Opis bestii | Wygląd =
Koń -jaki jest-każdy widzi, lecz w tym wypadku mamy do czynienia z przedziwnym tworem [[Prasmok|Prasmoka]], [[Matka Natura|Matki Natury]] i [[Najwyższy|Najwyższego]] (zapewne te wyższe byty brały udział w powstaniu tak niezwykłego zwierzęcia). Na pozór zwyczajny siwek odznacza się jednak nietypową budową ogona, wyrostkami ukrytymi we włosach grzywy oraz podobnymi strukturami na każdej z kończyn. Z brunatnego “pnia” wyrastają bowiem przekształcone włosy, przypominające płatki [[Wiśnia Eravallska|wiśni eravallskiej]], mające oczywiście różowe zabarwienie. Krótkie niby-pędy chowają się pośród zwyczajnych włosów na grzywie, wystają także z rozgałęzień odmiennego od pozostałych koniowatych ogona oraz sterczą w okolicach, stawów kończyn zwierzęcia. Z oddali ogon wisieńca rafgarskiego, zwanego także koniem wiśniowym, przypomina konar [[Wiśnia Eravallska|wiśni eravallskiej]], a kończyny są jakoby oplecione gałęziami tego drzewa, z których tu i ówdzie wystają drobne pędy z płatkami kwiatów bądź przekształconymi listkami. Nic bardziej mylnego, “kwiatki” tudzież “listki” są siedliskiem magicznych mikroorganizmów, które umożliwiają koniowi względną samożywność, o ile aura na to pozwala. Brunatne zabarwienie tworów łudząco podobnych do gałęzi pochodzi od barwników i przeciwutleniaczy, które chronią bytujących wewnątrz “pędów” wrażliwych gości (inne symbionty magiczne, zamieszkujące tylko “pędy”) przed zgubnym wpływem nadmiernej ilości światła i tlenu, a także niektórymi rodzajami magii, zwłaszcza z dziedziny śmierci. Wisieniec rafgarski osiąga w kłębie przeciętnie niecałe trzy łokcie (~160 cm) przy masie nieznacznie przekraczającej 11 cetnarów (450 kg). Obie płcie wykazują takie same rozmiary i umaszczenie.

| Odżywianie=
Uczeni przyrodnicy zakwalifikowali to zwierzę do tzw. koni skubiących i mieli rację, gdyż nie spożywa ono źdźbeł traw, tylko wymuskuje młode pędy bambusów czy leśnych ziół, chętnie zjada kwiaty i rozmaite owoce, a także grzyby i mchy. Na obszarach otwartych przysmak wisieńców stanowią wrzosowate i storczyki. Koń ten zdolny jest również do pozyskiwania energii życiowej w magiczny sposób z woni otaczającego go świata. Służą mu do tego skupiska symbiotycznych żyjątek w “pędach” ogona, kończyn i grzywy, a samo pobieranie tego dziwnego pokarmu następuje poprzez chrapy. Zwierzęta te trawią także minerały, które po rozłożeniu stają się nawozem dla rozlicznych symbiontów żyjących tak w “pędach”, jak i “listkach” ogona, kończyn i grzywy. W zamian konie dostają energię (z przekształconych magicznie woni) oraz substancje odżywcze (z energii świetlnej poddanej procesom fotosyntezy). Niekiedy konie wychodzą na równiny tudzież inne otwarte tereny i unoszą ogony ku górze, by magiczne symbionty miały jak najlepsze warunki do życia.

| Zachowanie =
Koń wiśniowy żyje w stadach rzadko kiedy przekraczających 50 osobników. Nie jest to zwierzę agresywne i jeśli tylko nie poczuje się zagrożone, może współegzystować praktycznie z każdym, o ile ów nie będzie chciał go pożreć, chociaż przed takimi potrafi się skutecznie obronić. W tym celu wykorzystuje mocne kopyta, zęby oraz -wbrew pozorom giętki- ogon, którym strzela niczym z bicza. W czasie wystrzału mogą odpaść stare, zasuszone i stwardniałe “listki” i dotkliwie poranić napastnika - stanowi to kolejny oręż w walce z natrętem bądź drapieżcą - szczególnie, gdy ów próbuje dostać się do źrebiąt bądź ciężarnych klaczy. Najsłabsze osobniki jak wyżej wymienione w obliczu zagrożenia chronione są żywym murem rosłych koni, najczęściej dorodnych ogierów, które ustawiają się niczym [[Barabuch|barabuchy]] wokół klaczy z młodymi, tworząc częstokół nie do przebicia. Natrętów traktują kopniakami oraz strzałami z grzywy tudzież ogona. Wisieńce nie praktykują żadnych rytuałów godowych; pierwszy ogier w większości przypadków kryje klacz i zostaje z nią tak długo, jak tylko potrzeba, często na całe życie, czym wyróżnia się spośród innych koniowatych. Po dwuletniej ciąży rodzą się dwa, rzadziej trzy młode, którymi rodzice, a także inne osobniki w stadzie zajmują się przez kolejne trzy lata. Są to zwierzęta bardzo towarzyskie i żywiołowe, uwielbiają gonitwy przez rzadkie lasy, wiśniowe gaje, czy otwarte tereny trawiaste. Czasami zapuszczają się do cywilizacji, chociaż z reguły wybierają sady owocowe bądź miejskie ogrody.

| Informacje dodatkowe=
Tak, jak [[Wiśnia Eravallska|wiśnia eravallska]], również koń wiśniowy stał się swego rodzaju zwornikiem łączącym wszystkich [[Eravallowie|Eravallów]], niezależnie od wyznawanych wierzeń, statusu czy przynależności państwowej. Dlatego też wiele rodów szlacheckich, ale także czarodziejskich, kapłańskich oraz kupieckich wykorzystuje to zwierzę w herbach, najczęściej jako stojące dęba z rozwianą grzywą i ogonem. Tarczę herbową niekiedy okala otok powstały ze splecionych “pędów” ogonowych konia wiśniowego z mnóstwem niby-płatków na każdym z bocznych odgałęzień. Stare rody o wypracowanej przez lata estymie umieszczają ogony tych koni jako przyozdobienie klejnotu herbowego. Tego typu zabieg stanowi przysięgę wobec społeczności, iż bez względu na okoliczności ród nie wyrzeknie się pielęgnowanych przez [[Eravallowie|Eravallów]] wartości i będzie stać na ich straży niezależnie od tego, co wyśni im [[Prasmok]] lub przyniesie los.

W krajach położonych na [[Równina Rafgar|Równinie Rafgar]] popularne są procesje stad koni wiśniowych dookoła murów obronnych kraju lub grodu stołecznego. Miejscowi wierzą, iż dotknięcie grzywy lub ogona końskiego uczestnika pochodu przyniesie szczęście i pomyślność u [[Najwyższy|Najwyższego]] i [[Prasmok|Prasmoka]]. Ponadto, na obszarze niemal całego [[Zachód|Zachodu]] popularne są gonitwy wisieńców rafgarskich na zasadach podobnych do wyścigów zwyczajnych koni, osłów czy wielbłądów, z tym, że zwierzęta z reguły same stają w szranki, bez udziału powszechnych w [[Alarania|Środkowej Alaranii]] jeźdźców. Czasami uzdy końskie trzymają małpki [[Ziewuszka Śnieżna|ziewuszki śnieżne]], lecz jest to mało rozpowszechniony zwyczaj.

Konie te zostały oswojone przez ludzi oraz elfów w kilku miejscach [[Zachód|Zachodu]] niezależnie od siebie. Rasy humanoidalne nie pragnęły ich jednak w roli wierzchowców, bestii jucznych czy ciągnących zaprzęgi, lecz jako towarzyszy - swego rodzaju odpowiednik psa trzymanego przez [[Alarianie|Alarian]] ze środka Łuski [[Prasmok|Prasmoka]]. Nie oznacza to jednak, iż nie spotyka się elfów bądź [[Eravallowie|Eravallów]] dosiadających tych nietypowych koniowatych i taki widok nie należy do rzadkości.

W zasadzie koń wiśniowy nie ma naturalnych wrogów na obszarze swego występowania. Zdarzają się natomiast przypadki, gdy zwierzę padnie ofiarą [[Tygrys Sprężyniec|tygrysa sprężyńca]] czy [[Nibypies Płowowłosy|nibypsa płowowłosego]] lub wilków, jednak są to sporadyczne łowy i dotyczą osobników bardzo młodych, chorych bądź starych. Humanoidzi nie polują na te koniowate, gdyż według nich mają one łykowate mięso o wyraźnym posmaku czerwonych, bogatych w przeciwutleniacze i garbniki liści wiśni. Co prawda, uszczknięte z ogona lub grzywy konia wiśniowego bądź opadłe niby-listki są gdzieniegdzie używane jako tzw. liście wisieńca, czyli przyprawa korzenna do wyrobów cukierniczych, gorących napojów i pieczystego, jednak zabieg ich pozyskiwania nie czyni zwierzętom żadnej krzywdy.

Wisieńce są wykorzystywane do odnajdywania złóż minerałów, w tym kamieni szlachetnych i bezpiecznego transportu ich na powierzchnię. Dzięki wykorzystaniu magii tych stworzeń mieszkańcy [[Zachód|Zachodu]] nie szpecą krajobrazu odkrywkami tudzież głębokimi szybami kopalnianymi, a środowisko nie ulega naruszeniu. Poza tym wydobycie przebiega praktycznie bezgłośnie, więc nie ma skarg ludności na uciążliwy hałas w pobliżu kopalń czy miejsc składowania gotowego surowca.

}}

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 {| style="float:right; max-width: 360px;"
+|
-{{Specyfikacja bestii | Wisieniec Rafgarski| Koniowate| Przyjazne lub neutralne| Owoco/Kwiato/Zapacho/Minerałożerne/Samożywne| Zachód | Wysoka
+{{Specyfikacja bestii | Wisieniec Rafgarski| Koniowate| Przyjazne lub neutralne| Owoco/Kwiato/Zapacho/Minerałożerne/Samożywne| Zachód | Wysoka|[[File: Bestia_wisieniec_rafgarski.jpg]]
+}}
-[[File: Bestia_wisieniec_rafgarski.jpg]]}}
+{{Specyfikacja bestii | Wisieniec Rafgarski - źrebię| Koniowate| Przyjazne lub neutralne| Owoco/Kwiato/Zapacho/Minerałożerne/Samożywne| Zachód | Wysoka|[[File: Bestia_wisieniec_rafgarski2.jpg]]
 |}
 {{Opis bestii | Wygląd =
 Koń -jaki jest-każdy widzi, lecz w tym wypadku mamy do czynienia z przedziwnym tworem [[Prasmok|Prasmoka]], [[Matka Natura|Matki Natury]] i [[Najwyższy|Najwyższego]] (zapewne te wyższe byty brały udział w powstaniu tak niezwykłego zwierzęcia). Na pozór zwyczajny siwek odznacza się jednak nietypową budową ogona, wyrostkami ukrytymi we włosach grzywy oraz podobnymi strukturami na każdej z kończyn. Z brunatnego “pnia” wyrastają bowiem przekształcone włosy, przypominające płatki [[Wiśnia Eravallska|wiśni eravallskiej]], mające oczywiście różowe zabarwienie. Krótkie niby-pędy chowają się pośród zwyczajnych włosów na grzywie, wystają także z rozgałęzień odmiennego od pozostałych koniowatych ogona oraz sterczą w okolicach, stawów kończyn zwierzęcia. Z oddali ogon wisieńca rafgarskiego, zwanego także koniem wiśniowym, przypomina konar [[Wiśnia Eravallska|wiśni eravallskiej]], a kończyny są jakoby oplecione gałęziami tego drzewa, z których tu i ówdzie wystają drobne pędy z płatkami kwiatów bądź przekształconymi listkami. Nic bardziej mylnego, “kwiatki” tudzież “listki” są siedliskiem magicznych mikroorganizmów, które umożliwiają koniowi względną samożywność, o ile aura na to pozwala. Brunatne zabarwienie tworów łudząco podobnych do gałęzi pochodzi od barwników i przeciwutleniaczy, które chronią bytujących wewnątrz “pędów” wrażliwych gości (inne symbionty magiczne, zamieszkujące tylko “pędy”) przed zgubnym wpływem nadmiernej ilości światła i tlenu, a także niektórymi rodzajami magii, zwłaszcza z dziedziny śmierci. Wisieniec rafgarski osiąga w kłębie przeciętnie niecałe trzy łokcie (~160 cm) przy masie nieznacznie przekraczającej 11 cetnarów (450 kg). Obie płcie wykazują takie same rozmiary i umaszczenie.

Wisieniec Rafgarski - Historia wersji

Niara o 13:43, 8 lut 2021

Niara: Utworzono nową stronę "{| style="float:right; max-width: 360px;" | {{Specyfikacja bestii | Wisieniec Rafgarski| Koniowate| Przyjazne lub neutralne| Owoco/Kwiato/Zapacho/Minerałożerne/Samoży..."